Die ossewa – Jan F E Cilliers

Die osse stap aan deur die stowwe,
geduldig, gedienstig, gedwee;
die jukke, al drukkend hun skowwe –
hul dra dit getroos en tevree.

En stille, al stuiwend en stampend,
kom stadig die wa agterna –
die dowwe rooi stowwe, al dampend,
tersy op die windjie gedra.

Die middagson brand op die koppe,
gebuk in hul beurende krag;
hul swaai heen en weer in die stroppe –
en ver is die tog van die dag.

Dit kraak deur die brekende brokke:
die opdraans is ver en is swaar;
die knars in die knakkende knokke,
maar hul beur, en die vrag bring hul daar.

So, stom tot die stond van hul sterwe,
blyf ieder ‘n held van die daad…
Hul bene, na swoeë en swerwe,
lê ver op die velde verlaat.

Advertisements

6 thoughts on “Die ossewa – Jan F E Cilliers

  1. Ons het hierdie gedig as ‘n Voortrekker opgevoer in matriek. Daar sit ek toe by die “vuurtjie” (‘n flitslig onder ‘n rooi lap) langs die “wa” (‘n omgekeerde tafel met ‘n wit laken oor) en rook my pyp (darem nie aangesteek nie, maar net so vir die skyn trek ek so nou en dan ‘n vuurhoutjie), terwyl die Oom van die Voortrekkers die gedig lees in ‘n gewigtige stemtoon. Toe gaan die krag af en hy ken nie die gedig nie, kan ook nie lees nie, want dis donker en hy sluip oor die donker verhoog om my vuurhoutjies te kom haal vir lig. Die gehoor het geskater van die lag en die gewyde atmosfeer was daarmee heen.

    Like

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s